anteny filtry separatory

Sposób szybkiej oceny zysku energetycznego typowych anten

  Projektanci systemów łączności lub monitoringu często mają kłopoty z wyborem anteny odpowiedniej do planowanych zastosowań. W wyniku konkurencji, do ulotek reklamowych anten są wpisywane coraz większe wartości zysku energetycznego, aż do osiągnięcia pełnej sprzeczności z prawami fizyki. Porównując parametry anten należy pamiętać, że aby osiągnąć przyrost zysku anteny o 3 dB (dwukrotnie większa moc odbierana) należy dwukrotnie zwiększyć jej powierzchnię skuteczną! Podwojenie liczby anten w szyku antenowym nie umożliwi osiągnięcia takiego przyrostu zysku, ze względu na straty w elementach łączących. Podwojenie długości pojedynczej anteny Yagi-Uda zwiększy jej zysk energetyczny zaledwie o około 2,2 dB.

  Mamy nadzieję, że informacje podane poniżej ułatwią państwu wybór odpowiedniej anteny.

1. Anteny Yagi-Uda
  Zysk energetyczny tych wciąż bardzo popularnych anten zależy od liczby ich elementów, a tym samym od ich długości. Poniżej przedstawiono wykres maksymalnego zysku anteny w funkcji jej długości wyrażonej w długościach odbieranej fali według [1] oraz wykresy zysku dla wąskopasmowych (a) i szerokopasmowych (b) anten w funkcji liczby ich elementów według [2].

2. Anteny logarytmiczno-periodyczne
   Anteny logarytmiczno-periodyczne należą do grupy anten szerokopasmowych. Liczba elementów anteny wpływa na wielkość zafalowań zysku anteny w funkcji częstotliwości, a stosunek ich rozmiarów na szerokość pasma. Obszar aktywny anteny obejmuje w zasadzie jedynie trzy elementy i przesuwa się wzdłuż anteny zależnie od wykorzystywanej częstotliwości. Pozostałe elementy praktycznie nie biorą udziału w pracy anteny. Dlatego zysk tych anten jest zwykle mniejszy niż 8 dBd.

3. Anteny boczno-kierunkowe ("siatkowe")
  Anteny tego typu umożliwiają osiągnięcie średniego zysku energetycznego w granicach 12 dBd przy czterech dipolach i poprawnym wykonaniu linii łączącej dipole między sobą. Na krańcach pasma częstotliwości (jedna oktawa) spadek zysku przekracza 6 dB. Typowy błąd wykonania takich anten polega na zastosowaniu typowej puszki zasilającej anteny Yagi-Uda. Takie puszki mają niesymetryczny rozkład otworów, przez co linie zasilające pary dipoli tracą symetrię, a zysk anteny gwałtownie spada na górnym krańcu pasma.

[1] Karl Rothammel "Antennenbuch"
[2] Janusz Bator "Anteny i instalacje antenowe"